
Największe zagrożenie dla świata zachodniego wyszło z Maroka 1200 lat temu. Obecnie, po długim okresie stagnacji, ten kraj o dużych tradycjach kulturalnych stał się ponownie ważny dla swego regionu. Jako pierwsi w Maroku osiedlili się Berberowie, północno-afrykański lud koczowniczy. Niewiele też brakowało, aby właśnie oni na polecenie arabskich władców opanowali całą Europę. W 711 roku wylądowali w Hiszpanii. W nie długim czasie dotarli aż na tereny dzisiejszej środkowej Francji. W 732 roku Karol Młot zwyciężył i odparł najeźdźców, ale arabscy władcy pozostawali na terenach Hiszpanii niemal do końca XV wieku. 14 sierpnia 1844 roku wojska francuskie rozbiły doszczętnie lekkie oddziały Berberów w Wadi Is1. O wpływy w Maroku rywalizowały też inne potęgi europejskie: Wielka Brytania, Niemcy i Hiszpania. Jednocześnie w 1902 roku wybuchła tu wojna domowa, zakończona interwencją Francji i podpisaniem w 1912 roku traktatu o protektoracie. Formalnie pod władzą sułtana, kraj znalazł się pod kontrolą Francji i Hiszpanii, które podzieliły między sobą strefy wpływów. Po fali powstań (największe, zakończone klęską, w latach 1921-26) kraj odzyskał niepodległość w 1956 roku.